PDF Print E-mail
Written by jozef martini   
Tuesday, 21 January 2014







                POEZI





Entela Tabaku Srman

 

 

 

 

 me duer te ftofta

 e ruej prej eret flaken e besimit tem

 se Acari fryn perreth

 perdite e ma i akullt

 perdite e ma fort

 me pervidhet gishtash

 me hyn ne eshtna

 me ngrin e me thote:

Vetem

 vetem

 vetem

 je.

 Ngrohni njeri-tjetrin o te vdekshem

 mos rroni me perralla

 se vetem jeni ne kete dh!

 e une shterngohem edhe ma teper

 ta ruej ate flaken e bute boje zemer

 qe ma mban gjalle shpresen

 qe me jep force ti leshoj engjejt e mij te vegjel

 e bindun se dashunia e meshirshme ia ngroh shpatullat

 ia ruen hapat

 ia shef andrrat

 edhe kur une nuk jam

 edhe kur une nuk kam me kene

 

 me duer te ftofta e e mbroj prej eret

 flaken e besimit tem

 per hatrin tem

 per hatrin tem

 per ma te madhin hatrin tem

 

 

 

 

 ti me qendron perballe

 papritmas e kuptoj se ti tashma je i gjate sa une

 akulli plaset

 thes i rande une bie

 zhytem

 ne panik mbytem

 se ti tashma drejt e ne sy mundesh me me pa

 dhe une e di

 e di cfare ke me pa

 jo vetem ditet e bukura qe ti kam nde si teshat ne diell

 jo vetem dashurine pa kushte qe ta kam shtru si sofrabez ne tavoline

 por dhe tana dhimbjet e lidhuna nyje me cepa lotesh te fshime

 tana zhgenjimet e strukuna ne valixhen e mbetun mbas deret

 tana shpresat demek te harrueme nen jastekun e vajzenise

 perpelitem nen akull

 tash

 nuk mundem ma me tu fshehe duke te rroke ne prehen

 se ti

 ti tashma je i gjate sa une

 e drejt e ne sy me shikon

 Bir

 

 nen akull jam

 pa fryme

 

 Mandej

 marr fryme e lehtesueme

 mbi akull dal

 nje mrekulli

 se syte ti takoj por ti veshtrimin e ke larg

 sa larg

 para teje shtrihet Bota

 ajo ty te pret

 ti asaj ia kerkon syte

 ti asaj i qendron perballe

 

 por une jam rrite me dimna te bute

 ky akull nuk mban shume

 

 

 

 

 ma ne fund shtrihen eshtnat e lodhuna dhe mendimet shkermoqen

 ne fytyrat e engjejve lojnat e kapricot e dites paqtohen

 qetesia vjen e me merr per dore

 une i jepem dhe flej

 e lumtun

 

 por sa i mbylli syte

 roja jeme e armatosun ia mbath

 e kam gjithmone nje roje te armatosun ne gadishmeri

 ne dite te veshtira kam edhe ma shume

 nganjehere bile me shoqnon nje ushtri

 pra tamam atehere kur krejt e pambrojtun mbes

 e gjumi bahet mbret

 nje plogeshti e njohun perhapet me ngadale

 fillon nga kambet e me kapllon te tanen

 mjegulla cohet e me te

 zana te vjeter sa jeta ne emen nisin me therrasin

 Tela hajde

 leshoji armet

 dorezohu

 boll u perpoqe

 boll luftove

 Teeelaaa

 une mbahem fort per carcafe se

 ato zana te nates jane kaq te dashtun

 e une du me i ndjeke

 pa e kthy kryt du me i ndjeke

 ne ta me ngrohe kambet

 ne ta me u perhumbe e kurre ma mos me levize

 

 ne djerse makthi a moshe mbytem e cohem me vrik

 gjithe rojet i mbledhi me vrap

 se ushtrite e padisiplinueme njohin vetem humbje

 e la gjumin te mbreteroje ne trupat e engjejve

 qe edhe ne andrra lozin e terbohen e qeshen e me lumnojne

 ata te flejne edhe per mu

 une me kambet e mbledhuna nen vedi

 ne divan

 edhe sonte po rri roje

 

 

 

 

 grate e ketij vend shkojne me kryet perpjete

 te verteten e shtrojne si pjatat ne tavoline

 nuk zbukurohen, nuk rrejne, bile as per tradhetite

 femijeve u flasin me za te ulet

 me durim i presin kur ndalen te lidhin kepucet

 nuk i mbysin ne ilace per dy viza temperature

 mobiljet i blejne te thjeshta

 me perde nuk i verbojne dritaret

 buken i pelqen ta gatuajne me miell te zi

 me hapa te medhenj e gezueshem nade shkojne ne pune

 ne metro me buzeqeshin kur ua takoj veshtrimin

 ne sy nuk i lexohet na mbyten katundaret e malesoret neve qe jemi puro

me muhabete te gjata ne kafe nuk harrohen

 te shtunave ne mbramje i pelqen te harbohen

 e burrave te te tjerave u mbeshteten pa problem

 

 une shkoj gjithmone me kryet poshte me pa ku hedh kambet

 te verteten e zbukuroj sa mundem sa nganjehere rrej dhe vedin

 femijeve kepucet ia lidhi vete

 mos te ftofen ne shalla i mbeshtjell si dordolece

 e bertas e therras me za te nalte

 sa teme bije thote mam, le nam

nade nuk vrapoj me gezim drejt punes

 mos me mbete mbrapa tjereve

 perpara me shtyn

 buka e zeze me trishton se me kujton kohe te veshtira

 e ti kisha shoqet e zemres afer me muhabet e kisha pi kafen

 te shtunen ne mbramje me pelqen te rri ne shtepi

 me burrin tem qe asht vetem burri jem

 dhe une jam vetem grueja e tij

 

 Une nuk jam si grate e ketij vend

 por une nuk jam ma as si grate e vendit tem

 une jam ai akrobati qe pa rrjete mbrojtese me nje shkop te gjate

 balancon ne tel

 mbahem per vedi e per cfare kam ne duer

 si grate ne mergim

 gjithmone ne kapercyell

 kudo e huej

 

 

 

 

 kam ble nje puder te shtrenjte e mbi rrudhat rreth syve e shtroj lehte

 por kur qeshem

 kjo puder tradhtare mbledhet ne drocka

 e dukem si ai kllouni qe me trembte kur isha 10 vjec

 kllouni me pikat e lotit te pikturueme nen sy

 e gojen e kuqe qe vec ia shtonte pikellimin e maskes

 nen cadren e madhe te cirkut ku ia ndjeksha provat

 e strukun ne habi dhe frike

 sa frike per kllounin e trishtuem

 qe nje dite na pau e per flokesh na nxori jashte

 mu dhe shoqen teme

 shoqja jeme qe jeta krejt papandeh na ndau

 ne qe e kishim vendose me u plake bashke

 e pudren njena-tjetres me ia shtri duke u shkri ne gaz

 sikur provoshim te ndryme ne dhome

 buzekuqet e nanave

 nanat tona te bukura qe te vetmin tualet

 kishin buzekuqin e mbeshtjellun me leter te bardhe

 te bleme lire prej gabeleve ne rruge

 gabelet shumengjyreshe qe

 

 uff sa kot kjo pudra e shtrenjte

 me la pa qeshe

 

 

 

 

 ketu askush nuk e din vajza e kujt jam

 dhe nuk asht fundi i botes

 ketu une jam ajo qe gjithshka e mberrin vete

 vete rrxohem e vete cohem

 e rrxohem prape

 e cohem prape

 e qendroj

 e forte si shkamb

 

 shkamb ne ajr

 se a nuk jam une

 edhe

 vogelushja e perqafueme ne lutjen e mbramjes te nanababes

 motra e vogel gjithmone e llastueme

 bija e rritun me vjershat e kanget e prinderve

 vajzukja me dyer gjithkund te hapuna prej emnit te mire te tyne

 

 por ketu askush nuk e din vajza e kujt jam

 dhe nuk asht fundi i botes

 bota vazhdon e rrotullohet

 

 ne ajr

 

 

 

 

 ne u takueme ne terr

 pse dashuria asht e verben

 a pse dritat ne nje vend tjeter i kishim ndeze

 por duert tona e gjeten njena-tjetren

 pakthyeshem u shtrenguene

 e dore per dore ne terr e nisem jeten

 me nje te huej

 

 e kur jeta asht dallge e paperballueshme qe na fundos

 duert tona te shtrengueme jane brezi i shpetimit

 qe na nxjerr ne siperfaqe fryme me marre

 kur asht anije ne lundrim te mahnitshem

 duert tona te shtrengueme jane velat qe na shtyjne

 te mbushuna me eren e mbare

 kur asht lunder e humbun pa busulle e harte

 duert tona te shtrengueme jane fari

 qe na tregon rrugen me u kthye prap

 

 e kur jeta me nje te huej asht barke me rrema

 qe sillet rrotull rrotull pse secili me nga nje rreme

 me nje dore

 ndersa barkat e tjera te lehta e te shpejta na parakalojne

 atehere per mos me harrue

 i mbyllim syte

 e ne terr duert edhe ma fort i shtrengojme

 

 duert tona te shtrengueme kurre te hueja

 shtepia jone

 shtepia e femijeve tone

 

 

 

 

 me ike asht kollaj

 me ndenj asht veshtire

 e di

 atje njeni-tjetrit i rrime ne fryme a thu se ajri nuk na del

 ne nje skafander te perbashket perpelitemi

 pa gjete qetesi

 

 vecse per mu edhe me ike ishte e veshtire

 me ike asht veshtire

 me ike asht perdite

 

 por ditet e ikjes i jetoj e qete

 e di

 nuk bahem ma me nerva si atje

 dikur

 nervat e mija dine me fole vetem shqip

 nervat e mija nuk e mesune kurre gjuhen e huej

 

 vecse pak nerva i bajne mire githkujt

 e ne qofte se pajtohena

 se asht veshtire edhe me ndenje edhe me ike

 gjithkund e veshtire

 atehere ndoshta do te mundena me pa

 se si nje pale terhiqet pandalshem atje

 flutur qe don me hy ne llampen e njohun te kandilit

 e pala tjeter terhiqet me ike

 flutur qe perplaset xhamave pse don me fluturu e lire

 

 mire mire

 me nde asht ma e veshtire

 e di

 por nese biem dakort

 ndoshta e gjejme

 nje midis

 

 

 

 

 sapo me ndodhi dicka shume e cuditshme

 bota rreth meje papritun hyni ne slow motion

 midis pyetjes e pergjigjes u fut nje minut i gjate

 e pata kohe me mendu pa iu trembe pyetjes qe vjen mbrapa

 e bindun se edhe mbas saj kam me pase kohe prape

 

 ne ate minut te pafund e kuptova se si ne moshe te rritun

 vec jam heke si e pafajshme dhe e paditun

 qe burrave me iu duke vedi te mencem

 dhe grave me iu zgju nevoja me me mbrojte

 kam perpelite qepallat ne pasthirrma gazmore

 qe burrave me iu duke vedi te mprehte

 dhe grave se ne mu nje aleate kane gjete

 

 ne ate minut i pashe te tane tej per tej

 e ata me pane mu

 askush nuk mujti me u msheh ne keshtjellen qe rreth vedit paskam ndertu

 te tane i nxora jashte

 te huej e shqiptare

 e une mbas tyne ne kemishe marshova

 42 vjece nuk asht moshe me jetu ne kala me legjenda

 me lodhe vedin e te tjeret me gjeegjeza

 une jam e gjalle dhe e vertete

 e vetmja Une mbi kete dh

 

 vecse pritni nje minute

 sa te kthehem per nje pale kepuce e nje veshe te ngrohte

 paskam zgjedhe per marshim

 nje dite te ftofte

 

 

 

 

 me lopate te madhe e hapi rrugen prej bores

 e sheshoj

 e rregulloj

 e baj gadi

 kthehem mandej e therras femijet

 por ata mbas mejet nuk ecin

 shperndahen si kapronj e ne bore zhyten deri ne gjunj

 e une nderroj drejtim e i dal para

 me lopate ia hapi rrugen prape

 ia sheshoj

 ia rregulloj

 ia baj gadi

 kthehem mandej me pa

 asnjeni nuk ec mbas mejet

 hidhen si lepuj te egjer e ne bore zhyten deri ne fyt

 e une prape

 prape nderroj rruge

 ata nuk du qe si une me heke keq

 ne mos te paren a te dyten

 ndoshta te treten here kane me me ndjeke

 para i dal

 edhe pse e di

 e di se e kam mesu ketu

 secili duhet me hape rrugen e vet

 nuk bahena burra dhe gra me lopatat e tjera kujt

 por une ose paskam qellu kryeforte

 ose jam lidhe nyj dhe duhet me e plotesu

 ciklin e nanes qe ne vend te huej

 femijeve i bahet rruge

 

 ndersa te tjeret kane ike me kohe

 me floket e bores neper gishta si metafore

 une vazhdoj me lopaten

 une dhe lopata jena ba nje

 ne bore

 

 

 

 

 tash qe po ia lejoj vedit prape vargjet si kur isha e re

 po e kuptoj

 se me vitet me paskan ike edhe metaforat elegante

 si fustanet e mbramjeve te zbukurueme me dantella

 tash qe mbramjet e verteta me jane mbledhe

 si boja ne penden e bishtagypit

 e fjalet me rrzohen nxitueshem njollash mbi leter

 duke u u shty kush e kush me u shkru ma pare

 nuk kam ma tise e vello e perla

 

 kur une du me shkru e magjepsun

 per yjet qe pikojne si lot ne teshat e muzgut (oh, ah)

 e ndjej si mbramja me kapet per qafet e fort me shtrengon

 se nuk don me mbete vetem

 se vetmia asht mike xheloze e ti tremb tane miqte

 e te mbaron

 mbramja jeme se can ma kryt per magjepsjen teme poetike

 e kur une du me shkru e mallengjyeme

 per driten e hanes se argjendte qe mi shkriferon mendimet si krahen (ah,oh)

 e ndjej si mbramja me shtrengon edhe ma fort ne gryke

 se e din se po u dorezova une gjithshka do te shembet

 zinxhir

 e ka me mbete jashte si shtyllat pa tavan

 mbramja jeme nuk e can ma kryt per mallengjimin tem romantik

 

 e kur mbramjet me varen keshtu te verteta ne qafe

 ska ma kuptim me fustane me xhixha

 edhe rreshtat e mij veshen me xhinsa

 





Comments
Add New Search
+/-
Write comment
Name:
Email:
 
Website:
Title:
UBBCode:
[b] [i] [u] [url] [quote] [code] [img] 
 
 
:angry::0:confused::cheer:B):evil::silly::dry::lol::kiss::D:pinch:
:(:shock::X:side::):P:unsure::woohoo::huh::whistle:;):s
 
Please input the anti-spam code that you can read in the image.

3.23 Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."

 
< Prev   Next >